Συνεχίσαμε τήν πορεία μας πρός τόν ἀναστημένο Χριστό μέσα ἀπό τή συνάντησή μας μέ τόν συνάνθρωπο· τόν «ἐλάχιστο» ἀδελφό μας (Κυριακή τῆς Τυρινῆς).
Ἀπαρνούμαστε, στή συνέχεια, οὐσιαστικά τόν ἴδιο μας τόν ἑαυτό μέσα ἀπό τή τεσσαρακονθήμερη νηστεία τῶν τροφῶν καί τῶν παθῶν. Μαθαίνοντας νά λέμε «ὄχι» στήν ἐπιθυμία μας γιά τροφή, μάθαμε νά λέμε «ὄχι» στό δικό μας θέλημα, πού πολύ συχνά εἶναι αὐτοκαταστροφικό, καί νά λέμε «ναί» στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, πού εἶναι πάντα σωτήριο.
Ἡ Ἐκκλησία, πού στό πέρασμα τῶν αἰώνων ἔχει ἀποδειχθεῖ ταμεῖο πραγματικό τῆς σοφίας τοῦ Θεοῦ καί τῆς πείρας θεοφόρων Πατέρων γενεῶν καί γενεῶν, ὅταν προβάλλει τόν θεσμό τῆς νηστείας, δέν καταφρονεῖ τό σῶμα, ὅπως ἐπιπόλαια πολλές φορές λέγεται, ἀλλά τό θεωρεῖ δῶρο καί κτῆμα τοῦ Θεοῦ, «μέλος Χριστοῦ» καί «ναό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος», κατά τόν Ἀπόστολο Παῦλο. Ὁ χριστιανός δέν μισεῖ τή σάρκα του, δέν ἀπέχει ἀπό τίς τροφές ἀπό περιφρόνηση· δέν ἐξουσιάζεται ὅμως κι ἀπό τίποτε. Ἡ σύμμετρη χρήση τῆς τροφῆς ἤ ἡ ἀποχή γιά ἕνα διάστημα ἀπό αὐτή διατηρεῖ τήν ψυχοσωματική ἰσορροπία τοῦ σώματος καί ἀποτελεῖ τρόπο δοξολογίας τοῦ Θεοῦ «ἐν τῷ σώματι καί ἐν τῷ πνεύματι τοῦ ἀνθρώπου», ὅπως λέει ὁ Ἀπόστολος.
Καί μέσα ἀπό τήν προοπτική αὐτή ἡ Σαρακοστή εἶναι ἕνα βιωματικό ταξίδι στό βάθος τοῦ εἶναι μας. Ἕνα ταξίδι πρός ἀναζήτηση νοήματος· πρός τήν ἀνακάλυψη ἀπό ἐμᾶς τούς ἀνθρώπους τοῦ θεϊκοῦ νοήματος στή ζωή μας· τοῦ κρυμμένου βάθους της. Καί γιά νά φέρουμε ἕνα παράδειγμα, μέ τό νά ἀπέχουμε ἀπό τήν τροφή, νηστεύοντας δηλαδή, ξαναβρίσκουμε τή γλύκα της καί ξαναμαθαίνουμε πῶς νά τήν παίρνουμε ἀπό τόν Θεό μέ χαρά καί εὐγνωμοσύνη. Μέ τό νά περιορίζουμε τίς ψυχαγωγίες, τή διασκέδαση, τή μουσική, τίς ἀτέλειωτες συζητήσεις, τίς ἐπιπόλαιες κοινωνικότητες ἀνακαλύπτουμε τελικά τήν ἀξία τῶν εἰλικρινῶν διαπροσωπικῶν ἀνθρώπινων σχέσεων, ἀκόμα καί τῆς τέχνης. Καί τά ξαναβρίσκουμε ὅλ᾿ αὐτά ἀκριβῶς γιατί ξαναβρίσκουμε τόν ἴδιο τόν Θεό· γιατί ξαναγυρίζουμε σ' Αὐτόν καί δι' Αὐτοῦ σέ ὅλα ὅσα ἐκεῖνος μᾶς προσέφερε μέσα ἀπό τήν τέλεια ἀγάπη καί τό ἔλεός Του.
Μέσα ἀπό τή Θεολογία καί τούς ἀγώνες τῆς Ἐκκλησίας μας σπουδάσαμε τήν ὀρθή πίστη στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ πού ἀναζητοῦμε (Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας).
Ὁ ἀπρόσιτος στήν οὐσία Του τριαδικός Θεός γίνεται προσιτός μέ τήν ἄκτιστη χάρη Του καί τίς θεῖες ἐνέργειές Του. Ἔτσι ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ πραγματικά νά συναντηθεῖ καί νά ἑνωθεῖ μέ τόν Θεό. Ἡ συνάντηση αὐτή γίνεται μέ τρόπο ἡσυχαστικό, στόν χῶρο τῆς καρδιᾶς του, ἡ ὁποία γι' αὐτό καί πρέπει νά εἶναι καθαρή μέσα ἀπό τήν προσευχή καί τή νηστεία (Κυριακή Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ).
Δεύτερη Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν καί, καθὼς πορευόμαστε μέ ἐλπίδα στὴ στενή ἀτραπό τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἡ Ἐκκλησία μας προβάλλει ὡς πρότυπο Ὀρθοδοξίας καί ἁγιαστικῆς ζωῆς ἕναν Ἁγιορείτη Ἅγιο· τόν Ἀρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ. Ὁ λόγος εἶναι ἡ ἐνίσχυσή μας στὸν πνευματικὸ ἀγῶνα τῆς περιόδου αὐτῆς, πού εἶναι ὁ εὐπρόσδεκτος καιρός τῆς μετανοίας γιά ὅλους μας. Κι αὐτό γιατί ἐκεῖνο πού ζητάει ἀπό μᾶς ἡ Ἐκκλησία εἰδικά αὐτές τίς ἡμέρες εἶναι νά καθαρίσουμε τήν ψυχή μας καί στή συνέχεια νά ἐμπλουτίσουμε τόν πνευματικό καί διανοητικό ἐσωτερικό κόσμο μας.
Τό Πάσχα εἶναι ἡ θύρα, ἀνοιχτή κάθε χρόνο, πού ὁδηγεῖ στήν ὑπέρλαμπρη βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Εἶναι ἡ πρόγευση τῆς αἰώνιας καί ἀπερίγραπτης χαρᾶς καί εὐφροσύνης, πού περιμένει ὅλους ὅσοι, ἀφοῦ συσταυρώθηκαν μέ τόν Χριστό, συναναστήθηκαν μαζί Του ἀπό τή νέκρωση πού εἶχαν ἐπιφέρει στήν ψυχή τους τά πάθη. Αὐτή εἶναι ἡ πίστη τῆς Ἐκκλησίας μας, πού ἐπιβεβαιώνεται καί φανερώνεται στόν κόσμο μέσα ἀπό τούς Ἁγίους της, τούς φίλους τοῦ Θεοῦ. Καί τέτοιοι εἶναι ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς καί ὅλες οἱ ἁγιασμένες μορφές τοῦ Ἁγίου Ὄρους.
Του μοναχού Πατάπιου Καυσοκαλυβίτη - από την Ορθόδοξη Αλήθεια
Γίνετε μέλη στη σελίδα μας στο Facebook: https://www.facebook.com/perivolipanagias.blogspot.gr
