-Ναί, εἶναι δυνατόν. Ὡστόσο ὑποστηρίχθηκε ἀπό μερικούς σοφούς εἰδωλολάτρες καί αἱρετικούς ὅτι ὁ Θεός δέν ἠμπορεῖ ν᾿ ἀποκαλυφθῆ στούς ἀνθρώπους.
Κατ᾿ ἀρχήν, διότι ὁ ἄπειρος, ἄϋλος, ἀσχημάτιστος καί αἰώνιος Θεός δέν θά ἠμποροῦσε νά γίνη προσιτός καί συνεπῶς δυνατόν νά γνωρισθῆ ἀπό τόν ἄνθρωπο, πού εἶναι πεπερασμένο ὄν, σωματικό, θνητό καί φθαρτό.
Κατά δεύτερο λόγο, ἐάν ὁ Θεός θά ἐπλησίαζε τίς θνητές ὑπάρξεις, αὐτές οἱ ἀδύνατες καί ἀβοήθητες δέν θά ἠμποροῦσαν νά παραλάβουν καί νά κατανοήσουν τήν Ἀποκάλυψι, ἡ ὁποία τούς προσφερόταν. Αὐτοί οἱ εἰδωλολάτρες καί αἱρετικοί κρίνουν ἔτσι, διότι νομίζουν ὅτι ὁ θεός εἶναι μία ἀπρόσωπη δύναμις, στερεῖται ζωῆς καί προπαντός τῆς ἀγάπης.
Γιά ἐμᾶς, τούς Χριστιανούς, δέν ὑπάρχουν παρόμοιες ἀπαγορεύσεις, ἐπειδή, κατά τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ Θεός εἶναι μία προσωπική ὕπαρξις, ἡ ὁποία ἠμπορεῖ νά ἔχει δεσμούς μέ ἄλλα πρόσωπα καί, συνεπῶς, καί μέ τούς ἀνθρώπους. Ἡ ἴδια ἡ Ἁγία Γραφή μᾶς διδάσκει ὅτι ὁ Θεός διετήρησε ἀπό ἀρχαιοτάτων χρόνων παντοτεινή κοινωνία μέ τούς ἀνθρώπους, δίδοντάς τους δηλαδή τήν Ἀποκάλυψί Του: «Πολυμερῶς καί πολυτρόπως πάλαι ὁ Θεός λαλήσας τοῖς πατράσιν ἐν τοῖς προφήταις, ἐπ᾿ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τούτων ἐλάλησεν ἡμῖν ἐν υἱῷ…»(Ἑβρ.1,1). Ὡς πηγή τῆς ζωῆς καί τῆς ἀγάπης ὁ Θεός κατέρχεται καί ἀποκαλύπτεται συνεχῶς στούς ἀνθρώπους. Αὐτός οὐδέποτε εἶναι μακριά καί ὑψηλά μας, διότι κατοικεῖ μέσα στίς καρδιές μας.
Ἡ θεία ἀποκάλυψις παρακολουθεῖ τούς ἀνθρώπους καί αὐτοί ἠμποροῦν νά τήν δεχθοῦν. Αὐτοί εἶναι «κατ᾿ εἰκόνα καί ὁμοίωσιν Θεοῦ» καί ὡς ἐκ τούτου δικαιοῦνται νά συμμετέχουν στήν τιμή τῶν οὐρανίων ἀποκαλύψεων. Αὐτή ἡ τιμή ἔφθασε σέ τέτοιο σημεῖο, ὥστε ν᾿ ἀποκαλυφθῆ πλήρως ἀπό τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ ἐπί τῆς γῆς, Ὁ Ὁποῖος διά τῆς σαρκώσεώς Του ἔγινε ἄνθρωπος. Ὁ Πιστός ἠμπορεῖ νά δεχθῆ τήν θεία ἀποκάλυψι, ἐφ᾿ ὅσον κι αὐτός ὁ ἴδιος ἔχει οἰκειοποιηθῆ τήν κατά Θεόν ἐπιθυμίαν κοινωνίας μετ᾿ Αὐτοῦ. Ὁ Ψαλμωδός ἐπεξηγεῖ σαφέστερα λέγοντας: «Ὅν τρόπον ἐπιποθεῖ ἡ ἔλαφος ἐπί τάς πηγάς τῶν ὑδάτων, οὕτως ἐπιποθεῖ ἡ ψυχή μου πρός σέ, ὁ Θεός. Ἐδίψησεν ἡ ψυχή μου πρός τόν Θεόν τόν ζῶντα, πότε ἥξω καί ὀφθήσομαι τῷ προσώπῳ τοῦ Θεοῦ;» (Ψαλμ. 41,2-3).
Ἕνας ἐκκλησιαστικός συγγραφέας παρουσιάζει ὡς ἑξῆς τόν στεναγμόν τῆς ψυχῆς του γιά τόν Θεό: «Διότι μᾶς ἔπλασες γιά νά σέ ἀναζητοῦμε καί ἀνήσυχη εἶναι ἡ ψυχή μου μέχρις ὅτου ἀναπαυθῆ σέ Σένα» (Ἅγιος Αὐγουστῖνος, Ἐξομολογήσεις 1,1). Ἐπειδή ἡ φύσις εἶναι προικισμένη μέ νοῦ, ἐφ᾿ ὅσον εἶναι πλασμένη «κατ᾿ εἰκόνα καί ὁμοίωσιν Θεοῦ», ὅπως ἤδη εἴπαμε ὁ ἄνθρωπος δύναται νά λάβη τήν ἀλήθεια ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ. Αὐτός, κατά τήν ἄπειρη σοφία Του, διευκολύνει τάς ὁδούς τῆς κατανοήσεως τῶν δοσμένων ἀληθειῶν Του σ᾿ αὐτούς οἱ ὁποῖοι ἀξιώθηκαν ἀπ᾿ Αὐτόν νά κάνουν μία ἐνάρετη ζωή καί ἔλαβαν τήν Χ΄λαρι τοῦ ἁγίου Πνεύματος.
Πηγή: «Η Διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας» (Ιερά Μονή Οσίου Γρηγορίου – Άγιον Όρος).
Γίνετε μέλη στη σελίδα μας στο Facebook: https://www.facebook.com/perivolipanagias.blogspot.gr
