Έζησε στην Κωνσταντινούπολη, ακολουθώντας τις ησυχαστικές διδασκαλίες του Παλαμά. Η επικρατέστερη άποψη είναι ότι εκάρη και Μοναχός. Έλαβε μέρος σε πολλές διπλωματικές αποστολές του Βυζαντίου προς άλλες χώρες.
Συνέγραψε θαυμάσιους πανηγυρικούς λόγους σε Δεσποτικές και Θεομητορικές εορτές, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται και ο «Λόγος εις τον Eυαγγελισμόν της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας». Σ' αυτόν εκθειάζει τα πνευματικά κάλλη της Παναγίας, μιλώντας με θαυμασμό για τις αρετές της. Παραθέτουμε χαρακτηριστικά αποσπάσματα:
"Κατά την πλάση του ανθρώπου από τον Δημιουργό η γη χρησίμευσε απλώς ως πρώτη ύλη και τίποτε περισσότερο. Δεν συνέπραξε η ίδια στην πλάση του ανθρώπου. Κατά την ανάπλαση όμως και αναδημιουργία του κόσμου η Παρθένος προσέφερε τα ιδικά της, συνέβαλε με όσα είχε, τα οποία είλκυσαν στη γη τον Τεχνίτη Θεό και εκίνησαν το Χέρι Του, που ανέπλασε τα πλάσματά Του.
Ποιά ήσαν αυτά που είχε και προσέφερε η Παρθένος; Συμπεριφορά άψογη, ζωή ολοκάθαρη, αποφυγή κάθε κακίας, άσκηση κάθε αρετής, ψυχή πιο καθαρή από το φως, σώμα τελείως πνευματικό, πιο λαμπρό από τον ήλιο, πιο καθαρό από τον ουρανό, πιο ιερό από τους αγγελικούς θρόνους... διατηρούσε απαραβίαστον τον λογισμό της από κάθε κακό και δεν αισθανόταν την πονηρία, που ήταν διάχυτη, τρόπος του λέγειν, παντού γύρω της.
Ο κατακλυσμός της αμαρτίας και κακίας, που είχε κυριεύσει τα πάντα, έκλεισε βέβαια τον ουρανό, εμποδίζοντας τους ανθρώπους να ανέλθουν σ' αυτόν και άνοιξε τον Άδη και έκανε τους ανθρώπους εχθρούς με τον Θεό και απεμάκρυνε από τη γη τον αγαθό Κύριο και έφερε τον πονηρό Σατανά, όμως δεν κατόρθωσε να κάνει ούτε κάτι το ελάχιστο στη μακαρία Παρθένο. Καί ενώ εξουσίασε όλη την οικουμένη ... νικήθηκε από ένα λογισμό, από μια ψυχή, από την Παναγία... Εκείνη πριν ακόμη έλθει η ώρα, κατά την οποία έπρεπε να κατεβεί από τους ουρανούς στη γη ο Θεός... προετοίμαζε τον εαυτόν της ως άλλη καλή κατοικία για τον Θεό...
Ω, τι ακόμη πρέπει να προσθέσουμε για να υμνήσουμε επάξια εσένα, που σαν το δικό σου μεγαλείο δεν υπάρχει άλλο ανάμεσα στους ανθρώπους; Εάν πρέπει να χρησιμοποιήσουμε λόγια, αυτό είναι έργο αγγέλων, διανοίας χερουβικής, νομίζω μόνο πύρινες γλώσσες μπορούν να υμνήσουν τα μεγαλεία σου.
Γι' αυτό ...αφού θυμηθήκαμε τις αρετές σου, για να σε τιμήσουμε, και ψάλαμε όσο μπορούσαμε τη σωτηρία μας εξ αιτίας σου, τελικά ζητούμε αγγελική φωνή για να υμνήσουμε, όπως σού αξίζει, την αρετή σου. Δανειζόμαστε λοιπόν στο τέλος του λόγου μας τον χαιρετισμό, που σού απηύθυνε ο αρχάγγελος Γαβριήλ την ημέρα του Ευαγγελισμού, και με αυτή την προσθήκη στα όσα είπαμε δίνουμε κάποια αξία στην όλη ομιλία μας: «Χαίρε κεχαριτωμένη ο Κύριος μετά σού».
Περιοδικό "Η Δράση μας",Μάρτιος 2010 - Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας
